Overzicht juni 2017

foto-NL-big
De maand juni 2017 laat weer een behoorlijke lijst aan mensenrechtenschendingen zien. Staat van Beleg wist er 580 te rapporteren en nog 175 rapporten (zie ook ons archief).

Iedere maand belichten we een ander aspect met betrekking tot de bezetting van Palestina. Deze maand brengen we de Juni-oorlog van 1967 onder de aandacht. Daarmee werd de rest van Palestina door Israël veroverd, alsmede een deel van Egypte en van Syrië.

– English Text –

Onder de gematigd kritische schrijvers over de situatie in Palestina wil men nog wel eens toegeven dat het vanaf 1967 en de bezetting van de Palestijnse gebieden “niet meer het Israël is dat zij voor ogen hadden“. Vijftig jaar bezetting is uiteraard verschrikkelijk en het is goed dat deze datum dit jaar wordt aangegrepen om veel naar buiten te brengen over wat de Palestijnse bevolking allemaal heeft moeten doorstaan in die jaren. En zoals iedereen weet is het einde nog lang niet in zicht. Voor de Palestijnen begon de bezetting uiteraard al veel eerder. Toen in 1947 de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties na manipulatie door de zionistische lobby met een “Verdeelplan” kwam, kwamen de zionisten direct in actie. Er werd meer gebied ingenomen dan was afgesproken en lang voordat er sprake was van enig tegengeluid van Arabische kant hadden de zionisten al honderden Palestijnse steden en dorpen vernietigd of ingenomen.

Maar aangezien we in juni herdenken hoe Israël zich in 1967 de rest van Palestina toe-eigende laten we hier zien dat ook het begin van die bezetting niet strookt met de manier waarop die oorlog indertijd in de media werd afgebeeld.

Mythe en werkelijkheid

De Israëlische auteur Guy Laron publiceerde eerder dit jaar een grondige analyse van deze oorlog (Zie bijv. http://mondoweiss.net/2017/06/israeli-manufactured-geniuses/). Het was voor iedereen duidelijk dat er geen sprake was van een “existentiële dreiging”, wat zo ongeveer een stopwoordje van de Israëlische woordvoerders is geworden. In de Verenigde Staten zag men ook geen reden tot ongerustheid. Laron:

De CIA zei indertijd: de Egyptische en Syrische strijdkrachten zijn defensief opgesteld. Ze kunnen het onmogelijk winnen van Israël. Indien Israël wordt aangevallen zal het in een week winnen. Indien Israël aanvalt wint het in een week. Het maakt niets uit.

Het was inderdaad Israël dat de aanval opende en binnen enkele uren de volledige Egyptische luchtmacht op de grond vernietigde. Tegelijkertijd werden er persberichten naar Westerse nieuwsmedia gestuurd met het verhaal dat Israël werd aangevallen en zich probeerde te verdedigen. Die voorstelling van zaken zorgde in bijvoorbeeld Nederland voor massale steun aan Israël. De overwinning werd later bovendien gepresenteerd als een wonder, iets wat terugkomt in de naam Zesdaagse Oorlog, een duidelijke verwijzing naar Genesis. Het gebied onder Israëlische controle was in korte tijd verviervoudigd en de propaganda met Bijbelse inslag zorgde direct daarna voor een sterke joods-religieuze beweging met een extremistische agenda. Door naar de bezette Westelijke Jordaanoever te verwijzen als “Judea en Samaria” werd bovendien de suggestie gewekt dat het om joods land zou gaan.

De politieke steun uit de Verenigde Staten was er toen ook. Dat zou al snel blijken toen Israël na drie dagen het Amerikaanse marineschip de USS Liberty in internationale wateren aanviel. De affaire werd in de doofpot gestopt, ondanks het feit dat er 34 doden vielen onder de bemanning en het schip tot zinken werd gebracht. In 1967 waren het echter nog Europese landen die Israël van militair materieel voorzagen. Zo waren de meeste tanks Brits en de gevechtsvliegtuigen van Franse makelij. Na deze oorlog waren het wel de Amerikanen die het stokje overnamen: Israëls snelle overwinning zorgde ervoor dat het landje door de Verenigde Staten voortaan werd gezien als de belangrijkste strategische bondgenoot in het Midden-Oosten. Ondanks het nederzettingenbeleid in de Palestijnse gebieden dat direct na deze oorlog van start ging en het extreem agressieve optreden van Israël in onder andere Libanon en de Gazastrook, kreeg het land onlangs nog een “afscheidscadeau” van Barak Obama in de vorm van een toezegging van 38 miljard dollar aan militaire steun voor de komende tien jaar.

Ook de Amerikaanse historicus Norman Finkelstein is duidelijk over het feit dat de wereld werd voorgelogen over de werkelijke toedracht (http://mondoweiss.net/2017/06/provoked-fighting-survival/). Hij noemt de “Twee grootste leugens”:

  • De waarheid is dat Nasser noch een van de andere Arabische leiders de intentie had Israël binnen te vallen in juni 1967.
  • Israëls bestaan was nooit in gevaar, aangezien Israëlische en Amerikaanse leiders wisten dat Israël elk conflict makkelijk zou winnen, zelfs tegen een coalitie van Arabische landen.

Het zionisme is het probleem, niet de bezetting

Steeds meer mensen komen gelukkig tot het besef dat in de achterliggende ideologie – het politiek zionisme – de oorzaak gezocht moet worden voor de ellende die de Palestijnen ten deel valt. Dat is een belangrijk inzicht want het gaat veel verder dan een eind maken aan de bezetting. Tot nu toe verkoos Israël expansie boven veiligheid. Het is een patroon dat we vanaf het eind van de 19e eeuw duidelijk kunnen waarnemen. Een andere opstelling ten opzichte van het zionisme is ook de erkenning dat werkelijke verandering vanuit Israël zelf moet komen. Je kunt niet volhouden een democratie te zijn naar Europees model wanneer uitsluitend joden als volwaardige staatsburgers worden beschouwd. Je kunt niet blijven opscheppen over je technologische prestaties en je moderne maatschappij wanneer een substantieel deel van de macht ligt bij fundamentalistische joden die letterlijk terug willen naar de situatie van 2000 jaar geleden.

Wanneer een politicus als Yair Lapid – iemand die zichzelf tot het “centrum” rekent – een uitspraak kan doen als: “Een maximum aantal joden op maximaal land met maximale veiligheid en met een minimum aan Palestijnen“, dan weet je dat zo’n land met of zonder vastgestelde grenzen nooit een land kan worden waar je als buurland graag naast zit.

Dit koloniale project langs etnisch-religieuze lijnen zal zonder dreiging van buitenaf steeds meer interne problemen krijgen. En hoe gaan ze die oplossen zonder een “oorlogje” op z’n tijd om de neuzen weer even dezelfde kant op te krijgen?

De Israëlische musicus en blogger Jonathan Ofir – tegenwoordig zelf woonachtig in Denemarken – ziet de Juni-oorlog in een groter verband van “incrementele genocide”, het stukje bij beetje vernietigen van een volk. De term werd gebruikt door de bekende anti-zionistische historicus Ilan Pappé en onlangs ook door de Amerikaanse auteur Ben Ehrenreich. Dat is het patroon dat zich ontvouwt als je naar de korte geschiedenis van het politiek zionisme kijkt. Ofir:

… als we naar de bezetting van 1967 kijken zien we slechts een deel van het geheel. En we moeten conceptueel “de klus klaren” om in te zien dat het onderdeel is van een groter paradigma, het vestigingskolonialisme, dat inherent genocidaal is.

http://mondoweiss.net/2017/06/issue-occupation-zionism/

De taal van de machthebber

Het eerste slachtoffer van een oorlog is de waarheid, zegt men wel. Zonder taal geen propaganda. De onderdrukker hanteert termen voor zichzelf die meer van toepassing zijn op de onderdrukten. Zo probeert Israël zichzelf voortdurend als slachtoffer neer te zetten. Zo wordt elke Palestijn een “terrorist”; zo wordt een kind dat met een steen gooit een gevaar voor een militaire supermacht; zo wordt de aanwezigheid van Palestijnen zelfs een “existentieel gevaar”, want die tasten het joodse karakter van de staat aan; zo is de Gazastrook “niet bezet”, hoewel de overbevolkte kuststrook door Israël te land, ter zee en in de lucht wordt afgesloten. En ook al heeft Israël officieel geen grenzen, tot nu toe lijkt elke nieuwe grensverlegging “onverdedigbaar” als je sommige politici moet geloven.

Voormalig Haaretz-columnist Akiva Eldar – sinds enkele jaren met pensioen, maar nog altijd actief als opiniemaker – schreef voor Al-Monitor een korte opsomming van de taal die Israël gebruikt om de werkelijkheid te verdraaien. Enkele voorbeelden.

De term illegale nederzetting (“outpost”) is een manier om te suggereren dat andere nederzettingen in bezet gebied wel legaal zouden zijn. Ondertussen weet iedereen wat de functie van deze outposts was: het inpikken van strategische stukken land, waarna ze “gelegaliseerd” konden worden, of op z’n minst “beschermd”. Het stelde Israël in de gelegenheid veel meer expansie te bedrijven dan alleen met de grote nederzettingen, omdat daar internationaal ophef over komt.

“Joods en democratisch” is ook al zo’n veelgehoorde kreet. Maar, zoals Eldar opmerkt, in het gebied dat onder Israëlische controle staat leven nu al meer Palestijnen dan joden. Een joodse democratie is dan ook een democratie waarbij een minderheid het voor het zeggen heeft en de meerderheid buiten het democratische proces wordt gehouden.

De voorbeelden die Eldar geeft zijn gemakkelijk uit te breiden. Bijvoorbeeld namen van militaire operaties. Voor intern – Hebreeuws – gebruik hebben die namen vaak een bijbelse connotatie en bovendien spreekt er agressie uit. De aanval op de Gazastrook in 2014 heette leterlijk “Machtige Klip“, maar in het Engels werd dat “Protective Edge” – een bewuste vertaalfout om in de westerse media het beeld van Israël als slachtoffer te blijven opdienen.
http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2017/06/isarel-palestinians-west-bank-judea-and-samaria-security.html

Besluit

En daarmee besluiten we dit korte overzicht. Ondanks alle aandacht die er dit jaar is voor 50 jaar bezetting – en later dit jaar 100 jaar Balfourverklaring – zijn de signalen uit Israël niet hoopgevend om het netjes te zeggen. De aanval op critici van het zionisme neemt steeds groteskere vormen aan. De grenzen worden gesloten voor iedereen die voorstander is van een boycot van Israëlische producten en er is zelfs een wet aangenomen die het mogelijk maakt websites uit de lucht te halen. In Nederland zagen we hoe NRC-journalist Derk Walters werd verbannen uit Israël omdat hij te kritisch zou zijn.

Het enige lichtpuntje is misschien dat uit een peiling in de Verenigde Staten bleek dat met name onder jonge joden die op de hoogte zijn van de situatie in Palestina de steun voor Israël zienderogen afneemt. De blinde loyaliteit – gebaseerd op enkele zionistische slogans – lijkt haar langste tijd te hebben gehad. En een omslag in de publieke opinie moet vroeg of laat vertaald worden in politiek beleid zou je zeggen.

Staat van Beleg heeft een lijst samengesteld van interessante artikelen die in de maand juni zijn verschenen. Hier vindt u een schat aan informatie over de achtergronden van de Juni-oorlog en de daarop volgende bezetting.

Staat van Beleg

ARCHIEF MENSENRECHTENSCHENDINGEN

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>