Overzicht maart 2018

SvBmaart2018NLgr

De maand maart 2018 laat weer een behoorlijke lijst aan mensenrechtenschendingen zien. Staat van Beleg wist er 832 te registreren en nog 174 rapporten. Zie ook ons archief

English text –

Iedere maand belichten we een ander aspect met betrekking tot de bezetting van Palestina. Deze maand schrijven we over genocide. 

Wanneer we spreken van genocide denken de de meeste mensen aan de Holocaust, het uitmoorden van de oorspronkelijke bevolking van Amerika, de Bosnische genocide of één van de vele andere gevallen van massamoord. Niet veel mensen zullen denken aan de misdaden die begaan zijn door Israël jegens de Palestijnen, wellicht omdat er niet overduidelijk sprake is van systematisch uitmoorden. Maar wanneer we de definitie van genocide onder de loep nemen dan gaat het om heel wat meer dan massamoord alleen. We hoeven geen bergen van opgestapelde lijken te zien om vast te stellen of er misdaden zijn gepleegd. 

Het ‘Verdrag inzake de voorkoming en de bestraffing van genocide’ werd door de Verenigde Naties aangenomen en in 1951 bekrachtigd. (Resolutie 260) Het bevat een internationaal erkende definitie van genocide, tevens aangenomen door het Statuut van Rome op basis waarvan het Internationaal Strafhof is opgericht.

De internationaal erkende definitie van genocide is als volgt.

In dit Verdrag wordt onder genocide verstaan één van de volgende handelingen, gepleegd met de bedoeling om een nationale, etnische, godsdienstige groep, dan wel een groep, behorende tot een bepaald ras, geheel of gedeeltelijk als zodanig te vernietigen:

(a) het doden van leden van de groep;

(b) het toebrengen van ernstig lichamelijk of geestelijk letsel aan leden van de groep;

(c) het opzettelijk aan de groep opleggen van levensvoorwaarden die gericht zijn op haar gehele of gedeeltelijke lichamelijke vernietiging;

(d) het nemen van maatregelen, bedoeld om geboorten binnen de groep te voorkomen;

(e) het gewelddadig overbrengen van kinderen van de groep naar een andere groep.

Laten we die definitie eens ontleden en bekijken of door Israël begane daden gekwalificeerd zouden kunnen worden als één of meerdere vormen van genocide.

a) Het doden van leden van de groep

Men hoeft niet diep te graven om te stuiten op overvloedige en systematische daden van vernietiging jegens Palestijnen. Al Nakba (vertaald: de Catastrofe) refereert naar de expulsie, verkrachting en moord op de oorspronkelijke bewoners van Palestina. Van 1920 tot de oprichting van de staat Israël in 1948 was daar de ‘Haganah’, de Zionistische militaire organisatie en vertegenwoordiging van de meerderheid van joden in Palestina, die in 1948 doorging als het Israëlische leger. Tussen 1947 en 1949 vernietigden de Zionisten 419 Palestijnse dorpen. Rond 760.000 Palestijnen werden tot vluchteling gemaakt en meer dan 13.000 werden vermoord. In 2013 werden er in Jaffa verscheidene massagraven ontdekt.  

Maar de etnische zuivering is sindsdien niet opgehouden. Door de jaren heen werden meer dan 400.000 Palestijnse burgers vermoord en twee tot drie keer zoveel werden verwond of verlamd, hetzij door tankgeschut, raketten, fosfor, clusterbommen of andere vormen van geweld. De laatste grootschalige aanval, door de IDF genaamd ‘Operation Protective Edge’, was in 2014 en veroorzaakte de dood van 2.202 Palestijnen in de Gazastrook.

Israël stopt echter nooit volledig met aanvallen. Zo nu en dan worden er luchtaanvallen boven Gaza uitgevoerd en in de grensgebieden worden regelmatig ongewapende Palestijnen beschoten. Ook op zee worden vissers beschoten en aangevallen. Al deze kleinschalige aanvallen resulteren niet zelden in verwondingen en zelfs de dood.

 

“Wat er gebeurde in Palestina was geenszins een onbedoelde consequentie, een toevallige gebeurtenis, of zelfs een ‘wonder’, zoals Israëls eerste president  Chaim Weitzmann later verklaarde. Het was het resultaat van lang en nauwkeurig plannen.”

Ilan Pappé (Israëlisch historicus)

Afgelopen 30 maart, op ‘Dag van het Land‘, demonstreerden duizenden ongewapende Palestijnen tegen de Israëlische bezetting. Langs de grens in de Gazastrook stelde Israël van tevoren 100 scherpschutters op en er werd gebruik gemaakt van drones om vermoedelijk een soort zenuwgas over de menigte te verspreiden. Er raakten 1500 Palestijnen gewond en 21 Palestijnen werden vermoord. Ten tijde van dit schrijven kan dit getal nog oplopen als gevolg van ernstige verwondingen.

In de video hieronder is te zien hoe de carrière van een Palestijnse voetballer werd beëindigd door een Israëlische scherpschutter.

b) Het toebrengen van ernstig lichamelijk of geestelijk letsel aan leden van de groep

Om te beginnen, maakt Israël gebruik van het uithongeren van de bevolking als oorlogstactiek, wat in strijd is met de Geneefse Conventies van 1949. Levensmiddelen, gewassen en vee worden vernietigd of geconfisqueerd in de bezette gebieden. Meer dan een miljoen olijfbomen werden vernietigd tezamen met honderdduizenden fruitbomen, waarmee een sleutelelement van de Palestijnse economie werd verwoest. Bijna een miljoen Palestijnse vluchtelingen zijn afhankelijk van noodvoedselhulp, een vertienvoudiging van de 100.000 hulpbehoevenden in 2000. 

Sinds het begin van de blokkade van de Gazastrook (ter land, zee en in de lucht) controleert en beperkt Israël alles dat de Gazastrook in en uit gaat. Dit geeft Israël de macht om beperkingen op te leggen op de toevoer van schoon drinkwater, hoognodige medicijnen en de inname van calorieën  

Het zou niet verrassend moeten zijn dat de levens van veel Palestijnen in de Gazastrook als een gevolg hiervan ondraaglijk worden gemaakt en dat post-traumatische stress en zelfmoorden ongeëvenaard zijn in vergelijking met de rest van de wereld. Meer dan de helft van alle Palestijnen die meededen aan een WANN studie gingen zeer waarschijnlijk gebukt onder een klinische depressie. De redenen die door de meeste jonge mensen werden aangevoerd zijn de onmogelijkheid om de Gazastrook te verlaten, het gebrek aan elektriciteit, het tekort aan arbeidskansen en (de dreiging van) Israëlische aanvallen. 

m_asad_shifaMuslih Sheikh Khalil, 24, raakte gewond door een kogel die fragmenteerde in zijn been. Op 30 maart gebruikten Israëlische scherpschutten internationaal verboden ammunitie tegen ongewapende demonstranten in de Gazastrook. (Foto: Mohammed Asad)

 

c) Het opzettelijk aan de groep opleggen van levensvoorwaarden die gericht zijn op haar gehele of gedeeltelijke lichamelijke vernietiging

Israël heeft vele gebouwen beschadigd en vernietigd, waaronder ziekenhuizen, scholen, UNRWA opvangcentra en appartementencomplexen. Vele families werden dak- of thuisloos, economisch lam gelegd en geruïneerd. Hoognodige bouwmaterialen worden door Israël niet in de Gazastrook toegelaten, of slechts mondjesmaat. Drie en een half jaar na de aanval in 2014 waren er nog altijd 2.500 families dak- of thuisloos en bijna 50.000 huizen nog altijd niet gerepareerd.

Arbeidskansen zijn neergeslagen door de blokkade, met een werkloosheid van 42% tot gevolg, één van de hoogste ter wereld. Daar bovenop worstelen degenen die wel een baan hebben om het hoofd boven water te houden. Vissers mogen slechts 6 of 9 nautische mijl van de kust vissen en boeren verliezen complete oogsten omdat Israël giftige pesticiden over hun gewassen heen sproeit. De agrarische sector lijdt ook onder de export ban en brengt een volledige ineenstorting van de sector gevaarlijk dichtbij.

Door het tekort aan elektriciteit zijn veel burgers gedwongen om van risicovolle alternatieven gebruik te maken -zoals kaarsen, brandhout en generators- waardoor er inmiddels al 100 kinderen en volwassenen in huisbranden zijn omgekomen. 

Tot dusver zijn er meer dan 1.000 Palestijnen gestorven als gevolg van de voortdurende Israëlische bezetting. Van de 1.000 slachtoffers stierven er 450 als gevolg van het instorten van de medische zorg, zoals het tekort aan medische benodigdheden en de weigering van Israël om patiënten te laten uitreizen voor medische behandeling in het buitenland. 

In de Westelijke Jordaanoever onder Israëlische bezetting zijn de Palestijnen niet veel beter af. Israel’s apartheidsbeleid heeft ook daar de economie lam gelegd en benadeelt en schaadt elk aspect van Palestijnse leven. De belangrijkste hiervan zijn:

  • De toegang tot waterbronnen op Palestijns land ontzeggen ten faveure van Israëlische kolonisten en het beperken van de watervoorraad als een vorm van collectief straffen;
  • Het ontzeggen van elektriciteit en de vernietiging van zonnepanelen
  • Het ontnemen van de bewegingsvrijheid binnen de bezette Palestijnse gebieden door middel van vele checkpoints, de scheidingsmuur en wegen die uitsluitend door joden gebruikt mogen worden;
  • De uitbreiding en bouw van illegale nederzettingen en de vernietiging van Palestijnse huizen, landbouwgrond en bedoeïenen gemeenschappen;
  • De bouw van civiele gebouwen en infrastructuur ernstig beperken;
  • Exploiteren van Palestijnse (kinder)arbeid;
  • Blootstelling aan kolonistengeweld, afwezigheid van rechtshandhaving;
  • Blootstelling aan milieu en gezondheidsrisico’s;
  • Israel’s ‘open-fire beleid, resulterend in de onrechtmatige executies van duizenden Palestijnen door de jaren heen.

 

“De Nakba is voor mij als een aardbeving, niet door natuurkrachten maar door kwade krachten. Het is niet onmiddellijk maar duurt decennia lang. Ik kon nooit begrijpen waarom Zionisten mijn leven en dat van miljoenen andere Palestijnen vernietigden of hoe deze misdaad werd geportretteerd als een overwinning van beschaving en de vervulling van een goddelijk plan.”

Anoniem

 

d) Het nemen van maatregelen, bedoeld om geboorten binnen de groep te voorkomen

In 2014 zei minister van landbouw Yair Shamir dat Israël mogelijkheden onderzocht om het aantal geboortes in Palestijnse bedoeïenengemeenschappen te beperken. Men kan alleen maar speculeren wat de huidige status van die ambitie is, maar Israël heeft er geen geheim van gemaakt dat het bezorgd is over de Palestijnse demografische ‘dreiging’. In 2013 gaf Israël ook toe Ethiopische vrouwen geïnjecteerd te hebben met het langwerkende anticonceptiemiddel Depo-Provera. Dit vertelt ons dat Israël bereid is tot vergaande maatregelen om zaken voor elkaar te krijgen.

Conclusie

Clausules a, b, c en d van ‘Verdrag inzake de voorkoming en de bestraffing van genocide’ zijn ruimschoots voldaan door Israël, ondanks dat clausule d gericht was op een andere groep mensen. Slechts het voldoen aan één van de clausules zou voldoende zijn om te spreken van genocide en Israël ‘scoort’ een vier uit vijf.

Het mag dan een ‘slow motion genocide zijn, maar ook dat is genocide.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>